Tot echt niemands verbazing is Todd Blanche alsnog benoemd tot Attorney General van de Verenigde Staten. Zoals gebruikelijk bij controversiële beslissingen of benoemingen dreigden senatoren Lisa Murkowski van Alaska en Susan Collins van Maine tegen te stemmen. Deze keer deden ze dat trouwens ook daadwerkelijk (vooral Collins heeft de reputatie op het laatste moment te draaien), maar ongetwijfeld in de wetenschap dat de derde nog onbekende stem, die van senator Bill Cassidy, vóór zou zijn. Murkowski en Collins werd het op die manier mogelijk gemaakt voor de ogen van hun electoraat dapper tegen te stemmen.
Opmerkelijk blijft de ongelooflijke, misselijkmakende onderdanigheid die Republikeinen aan Trump tentoon spreiden. Cassidy heeft, net als senatoren Cornyn en Tillis, in de primaries verloren van een door Trump gesteunde kandidaat. Met andere woorden, Trump heeft hen hun baan gekost. En niettemin stemden alledrie deze senatoren alsnog voor het steunen van Trumps voorstellen. Cornyn en Tillis pretenderen essentiële concessies van Todd Blanche afgedwongen te hebben in de zaak waar er een fonds van 1776 miljoen euro voor onder Biden volgens hen onterecht vervolgden zou worden opgericht en Trump c.s bovendien immuniteit zou krijgen voor elke belastingkwestie van vóór mei 2026. Maar deskundigen stellen dat deze concessies elk moment weer teruggedraaid kunnen worden. Blijkbaar heeft Trump ook nog invloed op hun carrière nadat ze afgetreden zijn als senator.
Met Trumps – officieel voormalige, maar de facto nog steeds huidige – persoonlijke advocaat als Attorney General kunnen we er na de eveneens vreselijke Pam Bondi in die positie verzekerd van blijven dat het praktisch gezien vrijwel onmogelijk zal blijven het regime Trump iets in de weg te leggen. Het Congres is vleugellam gemaakt door de volslagen horigheid van de Republikeinen en het Ministerie van Justitie functioneert als Trumps persoonlijke advocatenkantoor.
Blijft over de rechterlijke macht, en federale rechters spreken zich inderdaad regelmatig uit tegen de maatregelen van het regime. Maar ten eerste gaat het regime in die gevallen consequent in beroep, ten tweede laat men dan in de meeste gevallen de nieuwe maatregel van kracht totdat het beroep gediend heeft (terwijl men eigenlijk de status quo in stand dient te houden in zo’n geval, begrijp ik). Ten derde is een deel van de hoven van beroep pro-Trump. Ten vierde is daar natuurlijk het Supreme Court met zijn christen-fascistische supermeerderheid. Niet alles komt daar terecht, maar vrijwel altijd stemmen die ook pro-Trump, hoe onlogisch het ook is (zoals in het geval van Trumps immuniteit). En ten vijfde: wie gaat die gerechtelijke uitspraken afdwingen? Het regime negeert nu al het een en ander wat dat betreft, en de handhaving ervan valt onder – juist – het Minsterie van Justitie van de volledig kreukbare Todd Blanche.
Het valt te hopen dat we met een (eventuele!) volgende Democratische regering niet weer zo’n reaching-across-the-aisle-achtige slijmbal als president krijgen die onmiddelijk compromissen met Republikeinen probeert te sluiten en vooral vooruit wil kijken en het verleden het verleden wil laten. Ik denk dat er een rechtstreeks verband ligt tussen de huidige ellende en het feit dat men Nixon (een koorknaap vergeleken bij Trump) in 1974 gratie heeft verleend. Ja, en natuurlijk het volslagen machteloze geklungel van Merrick Garland, maar die reken ik eigenlijk ook onder de huidige ellende. Het moet duidelijk worden dat als je de wet breekt zoals deze regering dat gedaan heeft (en waarvan ze zich bewust is, gezien de preventieve gratie die Trump zal verlenen), dat zware gevolgen heeft voor de betrokkenen, om te voorkomen dat iemand ooit nog eens iets dergelijks probeert te flikken.
(Foto: DonkeyHotey, CC BY-SA 2.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0>, via Wikimedia Commons)
