Ik kwam gisteravond nogal veel Gisèle Pelicot tegen. Dat is dan extreemrechtse seks. Mooi was het BBC-interview van Victoria Derbyshire met haar, al op 14 februari voor Newsnight en gisteren herhaald.Tot mijn grote verbazing – en toch ook niet – omhelsde Victoria Gisèle aan het eind. Dat doen journalisten héél weinig…
Victoria mocht van Gisèle de brief van koningin Camilla aan haar voorlezen – die als een van de weinige ‘royals’ mijn respect geniet. Zij steunt Gisèle Pelicot volledig. Camilla is in haar jeugd zelf aangevallen en bijna aangerand in een trein toen ze 16 of 17 was, zoals ze in 2025 bekendmaakte in een boek, ‘Power and the Palace’.
En ze is sinds enkele jaren actief in feministische groepen tegen geweld tegen vrouwen. (De Vibelle oftewel Volkskrant magazine van vandaag heeft ook een lang interview met Pelicot – en spelt haar naam in de kop fout.)
Ik heb ooit een moord – uiteraard door een man – op een vrouw min of meer van nabij meegemaakt. Het was 1981 – toen ik ging trouwen met een vluchtelinge uit Polen (dat lukte overigens perfect – we trouwden om 10 uur en om 11:30 uur kreeg ze haar Nederlandse paspoort. Dat kon toen nog.)
Die moord speelde zich af in Driebergen, waar mijn aanstaande en haar verloofde verbleven op een landgoed, met o.m. Eritrese jongemannen. Die kregen Nederlandse les van een vrijwilligster. Er kwam een Eritrees feest aan, en op die dag sloeg één van de jongens helemaal door en vermoordde die lerares. Een week erna bezocht ik Ewa daar, en ze liet me de keuken zien. Ik zag daar nog bruin geronnen bloed tussen de vloertegeltjes zitten.
Tot mijn eigen verbazing trok ik wit weg en ging bijna over mijn nek.
Ewa is na de verplichte 366 dagen huwelijk keurig van me gescheiden en ging op in huisje-boomp… dus haar werk, haar man en drie kinderen – en dat liep prima in hun doorzonwoning in zo’n provincieplaats.
Genoeg maar weer.
– Uitgelichte afbeelding: Door TVA Nouvelles, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=157895284
