Als oude anarchist – want dat ben ik nu toch echt – heb ik het niet kunnen nalaten hoop te putten uit twee opvallende, grote bewegingen van het vorige decennium: Occupy (jaja, “beweging…”) en Black Lives Matter (2020 behoort op grond van rekenkunde tot de “jaren tien”). Als ik het opschrijf besef ik dat ik #metoo over het hoofd zie, maar was het een beweging? Misschien heb ik daar al meteen het punt: hoe mooi al dat activisme rond Black Lives Matter ook was, er is geen organisatie op gebouwd. Spontane acties, tot uw dienst, maar het bleek een strovuur. Net als Occupy en #metoo.
Erger. De partij in Spanje die min of meer uit de pleinbezettingsbeweging is voortgekomen, Podemos (“We kunnen het”), zakt alweer weg. Om Syriza en de mobilisatie rond Jeremy Corbyn – eh – ook te noemen. Illusies van de jaren tien van de eenentwintigste eeuw. En dan.
Een tijdlang heb ik Extinction Rebellion als een wel georganiseerde beweging met perspectief gezien. Maar dan komt de intredepolitiek van de Internationale Socialisten, en u kunt weten: waar trotskisten binnenkomen gaat de actie verloren. Ik ga niet zo ver de activisten van XR verwende bourgeoiskinderen te noemen. Activisme gaat nu eenmaal veelal uit van studenten en aanverwante mensen die buiten de reguliere arbeidsmarkt staan – bestaat die trouwens nog wel?
Internationale Socialisten, gesticht door Yigaël Glückstein, geboren te Zikhron Ya’akov en geëmigreerd naar Groot-Brittannië en zich noemende Tony Cliff, en naar ik meen te begrijpen keerde de stichter zich tegen het streven naar een joodse staat in de Sancak van Jeruzalem. Ja, zo heette de streek onder de Ottomaanse heerschappij die door de Britse kolonialen van de historische naam “Palestina” werd voorzien. En de intredepolitiek in XR heeft er naar ik vermoed voor gezorgd dat in tegenstelling tot het broeikaseffect de verschrikkelijke genocide op de Palestijnen echt het ergste ter wereld wordt gevonden. XR en Palestina-“activisme” zijn nog maar moeilijk te onderscheiden.
Zo ziet die ‘vreedzame’ Utrechtse Intifada er in de praktijk dus uit. Met z’n allen gezellig oproepen om mensen te verdrinken. Het is onvoorstelbaar, maar het gebeurt hier vanavond gewoon.
— Eppo Tjuchem (@EppoTjuchem) July 9, 2026
Die vreselijke genocide, waarvoor “de zionisten” de volle verantwoordelijkheid dragen. Als je een beetje een volgeling bent weet je inmiddels dat de slachtoffers van 7 oktober 2023 het gevolg zijn van het Israëlische leger dat hiertoe opdracht had gekregen. Eigen verantwoordelijkheid bestaat niet bij Hamas, dat blijmoedig voor zoveel mogelijk martelaren wil zorgen want de ongelijke strijd opgeven is er niet bij.
Ja, het bombarderen van Gaza is erg, en zeker zo erg is de terreur die zogenaamde kolonisten op de Westoever uitoefenen. Het vanzelfsprekende voelt bijna plichtmatig aan.
Immers, toen de partij waarvan ik sinds de begindagen lid ben bij monde van de nieuwe fractievoorzitster aandacht eiste van de regering voor die vreselijke genocide, vroeg ik bedeesd op Bluesky of de partij zich niet ook moest drukmaken over Congo, Soedan, West-Papua? Stilte. Behalve dan wat meloenvoerende types die mij er fijntjes op wezen dat dit een zionistenstreek was. Black lives don’t matter, de zionisten zijn ons ongeluk.
In de laatste column van Jan Blokker wees hij op de samenwerking van de communisten en de nazi’s tegen de vermaledijde sociaal-democraten, voor de Machtsübernahme. Hoe ver zijn we in Nederland inmiddels?
- Uitgelichte afbeelding: By David Shankbone – Own work, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16978451
