Dinsdagochtend, om 8 uur word ik in het ziekenhuis verwacht. Voor een niet meer in loondienst werkend persoon is dat vroeg, zeer vroeg, wanneer douche je en ontbijt je voor zoiets? Maar die zorgen zijn niets vergeleken met de vraag: hoe kom ik er, nu alle tramlijnen in die buurt weer eens – behoorlijk gestoord, maar dat zal de bedoeling zijn – opgeheven of overhoop gehaald zijn. Ik neem het zekere voor het onzekere en ga met de taxi. En kom goed op tijd aan.
Sinds kort moet je alvorens je naar een polikliniek of verpleegafdeling te begeven inloggen bij een inlogpaal. Eerst dacht ik dat dit facultatief was en begaf mij naar de balie. “Heeft u wel ingelogd?” “Nee, moet dat dan?” “Ja, dat is de manier om je aan te melden, de balies worden afgeschaft.”
Je kunt inloggen met je “streepjescode” die klaarblijkelijk hoort bij wat ze een afspraak noemen (iets eenzijdig bepaalds noem ik geen afspraak). Of met je Burger Service Nummer, ook zoiets, of je patiëntnummer, een enorme hoeveelheid cijfers. Een geweldig idee hoor, in een land waar ongeveer een derde van de bevolking laag- of niet-geletterd is. Die mensen moeten geholpen worden, daarvoor staan er vrijwilligers bij de inlogpalen. Scheelt toch weer personeelskosten. Moet je natuurlijk wel altijd vrijwilligers voor kunnen vinden.
*
Na afloop van een flitsbehandeling mag ik graag een broodje kroket in de kantine tot mij nemen. Broodje hartklapper, dat hoort er bij. Maar nee. Sinds kort heeft men ontdekt dat het hartstikke ongezond is, en bovendien niet vegetarisch (een mop van vroeger: “Ik ben vegetariër, doe mij maar een kroket”.) Moet ik daarvoor speciaal naar de snackbar? Zucht.
Deze betuttelarij doet mij denken aan het lied van Will Tura, Twintig minuten geduld. “Vraag een sigaret als laatste wens.” “Weet u het zeker? Sigaretten zijn heel ongezond.”
*
Zomer 2006, ik bevind mij bij een bijzonder treffen in Leeds. Al een tijd waren we voorbereid met reclames “Ik wil een kaart waarmee ik met de trein, de bus, de tram en de metro kan.” Lekker voor jou, dacht ik steeds, ik niet, ik zag en zie het nut er niet van in. Voor tram, bus en metro, en bepaalde treintrajecten had je de strippenkaart. Maar ja, die was “niet meer van deze tijd”. Terwijl ik in Leeds was werd hij eindelijk ingevoerd, de “ov-chipkaart”. Het gejuich over deze verworvenheid was tot ver over de Noordzee te horen, dat begrijpt u.
Een paar jaar kon je nog met de strippenkaart voort, maar op zeker ogenblik moest je er wel aan geloven. Betalen voor een ding waar je geld op moest zetten, en wel een minimumbedrag voor de trein en een ander minimum voor tram, bus en metro.
Niets zo vergankelijk als de moderniteit die “wel van deze tijd is”. Denk bijvoorbeeld ook aan de compact disc. Eigenlijk moet je nu instappen met je bankpas of smartphone. Nu, dat laatste heb ik niet, en mijn bankpas? Krijg ik dan mijn dalurenkorting of mijn bejaardenbonus? Ach, dat komt misschien nog wel. Of niet. Zie maar.
Ik moet bij dit soort onhoudbare vernieuwingsdrift altijd denken aan die partij die zijn geboortejaar in zijn naam heeft. Daar weten ze nog eens wat van deze tijd is!
Voor de terugweg kan ik met de tram, er is zo te zien toch nog één lijn waarbij ik niet moet overstappen. O, binnen wordt op het schermpje medegedeeld dat hij omrijdt vanwege – weet ik veel. Dus wel weer overstappen.!)
Had ik het bij de vorige tramlijn misschien niet opgemerkt? Het lukt mij niet om in te checken op de lijn die mij min of meer naar huis kan brengen. Lezen wat er staat. O. “Saldo te krap”. Wat nu? Ik vraag aan de conductrice of ik bij haar kan opladen. Nee, dat kan alleen bij stations. Ik weet nog dat het bij supermarkten kon, en zelfs in het ziekenhuis waar ik net vandaan kom, maar service is niet van deze tijd, de mogelijkheid om elders op te laden is wel heel beperkt. *)
De conductrice vraagt of ik een paar haltes wil meerijden. Waar moet u naartoe? Ik vind het nog wel ver maar zij zegt: “Gaat u maar zitten”. Toch nog wat menselijkheid in deze Modern-Timeswereld, dank u, al zult u het niet lezen.
!) Nu krijg ik zowaar te horen dat die mededeling er al tijden staat en dat die lijn toch gewoon doorrijdt. Kijk eens aan.
*) Ik zal u het verhaal besparen over de onmogelijkheid online het saldo op te hogen. Die mogelijkheid was er vroeger wel, maar dat is blijkbaar ook al niet van deze tijd.
– Uitgelichte afbeelding: Door Takeaway – Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=28328325
