Vorig weekend was ik bij de boekpresentatie van het boek Fotorecht in het Digitale Tijdperk, geschreven door de onvolprezen Martine Bakx. Wij van Krapuul volgen haar artikelen al jaren en hebben er inmiddels een hele reeks van geplaatst, omdat ook wij de strijd met de auteursrechtenmafia bepaald niet ongeschonden doorgekomen zijn. Wij berichtten op zeker moment over een fotorechtenmafialid dat ons belaagd had, en ik meen dat Martine ons op die manier via Twitter op het spoor kwam, en van advies diende.
Ze is inmiddels vele jaren bezig met deze kwesties, en heeft zich door haar onvoorstelbare vasthoudendheid tot een ware, vooral ook pragmatisch georiënteerde, expert op dit gebied ontwikkeld, ondanks het feit dat ze geen juridische achtergrond heeft (alhoewel ze op zeker moment wel een studie auteursrecht aan de Open Universiteit heeft gevolgd).
Ik had Martine inmiddels al eens aan de telefoon gehad; ze bleek een accent te hebben dat me bekend voorkwam uit mijn jeugd te Zuid-Limburg, en bleek dan ook uit de plaats te komen waar ik naar school ging. In real life bleek ze dezelfde prettige persoonlijkheid te zijn als ze me aan de telefoon al geleken had.
Er was een groep van enkele tientallen mensen aanwezig, de meesten ooit slachtoffer geweest van een of andere fotorechtentrol, wier verhalen ik deels uit Martine’s artikelen kende. Martine vertelde hoe interessant het was al deze mensen nu voor het eerst eens in het echt te zien, want dat was (op één na) voor allen het geval.
Bij de presentatie leek ze aanvankelijk enigszins overweldigd door de gebeurtenis, hoe ze in godsnaam toch ooit in deze positie terecht gekomen was dacht ik bij mezelf, maar al gauw kwam ze op gang door de technische details van het samenvattend verhaal over wat ze in haar boek beschrijft te geven.
De mensen in het publiek bleken zelf ook zeer zeker goed nagedacht te hebben over deze kwesties en stelden intelligente vragen. De deskundigheid van Martine bleek toen wanneer ze ofwel een precies en genuanceerd antwoord op alle mitsen en maren kon geven, maar ook wanneer ze precies leek te weten waar de onduidelijkheden zaten en er geen helder antwoord te geven wàs.
Martine staat vooral een praktische aanpak voor indien men slachtoffer wordt van een auteursrechtentrol, juist omdat vooral het Nederlandse auteursrecht volslagen verouderd is (een aanwezige jurist legde me uit dat met name het verschil tussen auteursrecht en het recht op publicatie – ooit kopijrecht geheten, zoals het in het Engels nog steeds heet – door elkaar gehaald wordt), en de daadwerkelijke rechtspraak er al helemáál slechts een wilde gooi naar lijkt te doen.
Daarom moet men allereerst de eisende partij laten aantonen dat men gerechtigd is te eisen. Met name ANP heeft daar de plank regelmatig misgeslagen. Zijn ze gerechtigd, dan zijn er in bepaalde gevallen allerlei mitsen en maren aan te voeren die het te omslachtig maken voor de eiser hun eis voort te zetten. Men probeert je af te persen met dreiging van een rechtszaak, die àls je die al wint nog steeds een hele hoop geld zal kosten, reden waarom dit soort lafhartig schuim uitsluitend kleine, onafhankelijke publicisten op internet belaagt. Martine is er inmiddels behoorlijk vaardig in geworden dit soort lui horendol te maken met alle mogelijke tegenargumenten die ze in de loop der jaren verzameld heeft.
Nogmaals hulde voor haar onverzettelijkheid en doorzettingsvermogen!
(Uitgelichte foto: publiek domein)
(Boekpresentatie Martine Bakx (eigen foto Laurent Bruning))
