Een in memoriam door Geert Carpels, via Thom Holterman:
Raoul is afgelopen nacht bij volle maan vredevol heengegaan. Tot in zijn laatste mededeling deze maand verzekerde hij ons “De dageraad haalt het van de nacht”.
Hij heeft me met zijn vriendelijke, guitige menslievendheid en met zijn vlijmscherpe teksten en poëtische stijl altijd aangemoedigd en een hart onder de riem gestoken. Die mens is niet meer, maar hij heeft als geen ander zijn menszijn, zijn bestemming, zijn inwendige en uitwendige werelden onder woorden weten brengen. Hij is een blijvende inspiratie en had geen andere ambitie dan voort te leven onder de vorm van die tijdeloze en vluchtige glimlach die Lewis Caroll de Cheshire kat toeschreef. Verwacht je eraan dat die opduikt wanneer je vol overgave je weg baant in een wereld waar het ‘zijn’ de plaats van het ‘hebben’ heeft ingenomen.
Zoals Sylvia Tarozzi het in “La forza del canto” zingt voor Alda Merini, ben ik dankbaar voor zijn stem.
Zonder bericht van het overlijden plaatst GlobalInfo vandaag Carpels’ vertaling van Nous qui désirons sans fin, hier.
Hij ruste in vrede.
