Nu ik het terughoor en de tekst tot mij kan nemen schiet ik in de Fernweh naar Portugal, noem het voor mijn part saudade. Een lied in Alentijnse stijl dat simpelweg te authentiek en te mooi is voor het Eurovisie Songfestival van nu. Bandidos do Cante met Rosa.
No silêncio do luar
Sopra o vento devagar
Traz o cheiro das roseiras
E o teu nome a sussurrar
Meu amor se hoje for
À noitinha ao meu jardim
Por lá encontrarei rosas
Fazem-me lembrar de ti
Não há pressa de onde eu sou
Não há preço p’ra esta calma
Se falhei paguei em dobro
Sobrou pouco ou quase nada
Só as rosas que plantei
Quando a gente era verdade
Sobrou pouco, eu não reguei
E o jardim virou saudade
Meu amor se hoje for
À noitinha ao meu jardim
Por lá encontrarei rosas
Fazem-me lembrar de ti
Com saudade do teu beijo
És a rosa mais bonita
Que brotou ao sul do Tejo
Fazem-me lembrar de ti
Com saudade do teu beijo
És a rosa mais bonita
Que brotou ao sul do Tejo
És a rosa mais bonita
Que brotou no Alentejo
Ooit ging het om de liedjes, het werd geïllustreerd gisteren door een optreden van Vicky (Leandros) die in 1967 opkwam voor Luxemburg met L’amour est bleu, een lied dat niet eens gewonnen had want de eerste prijs ging naar het wat mij betreft jammerlijke Puppet on a string.
En het is nog jarenlang vooral om de liedjes gegaan, liefst in een van de landstalen maar Songfestival-Engels mocht ook. En het moest wel een tralalagehalte hebben. Vergelijk eens de Songfestivalversie van Dingedong met de Nederlandse versie en het is duidelijk dat het vooral niet meer serieus mocht zijn.
Ik heb de beker dan ook jaren aan mij voorbij laten gaan maar ik weet al niet meer sinds wanneer maar we kijken er nu wel naar. Al was het maar om het commentaar van Terry Wogan (“I need a drink”) en zijn opvolger Graham Norton doet het serieus. Maar liedjes zijn het vrijwel steeds niet meer. Wat ik van dit jaar hoorde was volstrekt inwisselbare bonkebonk, Eurotechno die ook nog eens nergens over gaat.
Behalve dan Kroatië en Portugal, en opmerkelijk genoeg: Israël. Nu vind ik van oudsher dat het niet klopt dat dit land meedoet aan een Europees festival, maar ja, inmiddels doet ook Australië mee. En u weet dat Israëls deelname nu speciaal controversieel is bevonden. Waarom nu en niet vorig jaar is mij niet duidelijk.
Het g-woord? Frankrijk kon domineren terwijl het moorddadig tekeerging in Algerije. Het VK gaf geen probleem, ondanks Kenia, Maleisië en ik kan nog wel wat opsommen. Trouwens, Portugal met zijn koloniale oorlogen deed ook mee. Kortom, er speelt iets anders. Laat me raden.
Dat andere werd duidelijk gemaakt door de televisierecensente van Trouw. Hoe durven ze een “Arabische riff” in hun inzending te verwerken? Dat is toe-eigening. En dan in het Frans zingen, blijf af! Dat de zanger zoon is van verdrevenen uit Algerije laat zij gemakshalve buiten beeld.
Maar we mogen antizionisme vooral niet verwarren met antisemitisme.
Wacht maar af hoe er gereageerd wordt als Israël weer hoog eindigt in deze jaarlijkse vertoning.
– Uitgelichte afbeelding: Por Granada – Obra do próprio, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=191780062
