Het is een kwelling die ik alleen op uitslagenavonden na verkiezingen onderga: kijken naar Nederlandse televisie. Voordat het Genadeloze Geouwehoer over hoog- pardon theoretisch en laag- pardon praktisch geschoolden uitbrak kwekte men de kijkertjes of luistervinkjes al toe alsof ze twaalf waren, ongeacht schoolsoort. Onverdeeld naar de lagere school, nietwaar.
Om middernacht is het welletjes. We moeten slapies doen want morgen wordt weer in de handen gespuwd en het bruto nationaal product omhooggeduwd. Gisteren kregen we dus geen idee hoe het in allerlei belangrijke steden was afgelopen, voorlopig, maar Schiermonnikoog had drie partijen die verder niet bij name genoemd werden of toelichting kregen. Ben je mal.
En zo zie ik dat GroenLinks de grootste is geworden in Amsterdam, vandaag, gevolgd door godbetert D’66 en dan pas de PvdA. Volstrekt onverdiend maar wat was het alternatief? De vijfde partij, waar ik lid van ben maar waarvan ik het geleur met de Palestijnse vlag niet bepaald kan waarderen.
Allerwegen wint Forum voor Democratie, dat onopgemerkt in de poriën van de samenleving doordringt, kameraad-van-vroeger Han van der Horst beschrijft het als een lange mars door de instituties. Geduldig wordt gewerkt aan de overname.
Je hoort wat af bij de kapper. De vrouw die mij knipte gistermiddag zou voor het eerst niet stemmen. Zij vond die fusie met GroenLinks maar niks. Instemming van andere klanten. Ik spreek mijn droefenis uit over het zachtjes jankend ten onder gaan van een partij die uit 1894 stamt, maar ja, ik stem op geen van beide en zeker ook niet op het fusieproduct. Maar de stem van het volk, heb ik die gehoord in de kapsalon? “De PvdA is er niet meer voor werkende mensen”. Als een prominent lid verkondigt dat lunchpauzes eigenlijk nergens meer voor nodig zijn, want wat voor inspanning lever je nou op kantoor – laat ik het nog maar vriendelijk wereldvreemd noemen. En dan, intellectuele arbeid – maar ja, lang niet iedereen op kantoor levert die – vergt ook energie, om van de praktisch opgeleiden maar niet te spreken. (Overigens, dat eufemisme voorspel ik geen grote toekomst, je laat de “theoretisch” geschoolde chirurg toch echt niet de operatie uitbesteden aan de “praktisch” opgeleide loodgieter.)
De twaalfjarigen-van-brein worden goed bediend. Met haar oepoepidoestemmetje kon ongestraft verkondigen dat haar partij vorig jaar een “comeback” had gemaakt. Twee zetels verlies, is dat een terugkeer? Zeg er vooral niets over met de microfoon in je hand.
En zo sukkelt Nederland de duisternis in. Het is na middernacht.
– Uitgelichte afbeelding: Door Baykedevries – Eigen werk, CC BY-SA 3.0 nl, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=33615784
