Jason Arday, de fabulerende gymnastiekdocent die het tot hoogleraar sociologie aan de universiteit van Cambridge schopte, heeft een einde aan zijn leven gemaakt. De politie vond Arday’s lichaam afgelopen vrijdag in zijn woning in Battersea.
Arday raakte in opspraak toen bleek dat hij niet alleen plagiaat had gepleegd, maar ook zijn hele biografie had verzonnen. Vanaf dat moment volgde de ene onthulling op de andere. Toen Cambridge aankondigde een zelfstandig onderzoek te zullen beginnen naar zijn kwalificaties, zag Arday de bui hangen en nam hij ontslag.
Hoe iemand met een volstrekt absurd levensverhaal en nul wetenschappelijke kwalificaties hoogleraar kon worden aan een van de meest prestigieuze universiteiten ter wereld – we hebben het hier niet over de universiteit van Dantumadiel of de UvA – is een raadsel. Vermoedelijk zag Cambridge in Arday een ideale posterboy: “kijk ons eens divers zijn!”. Een kritische blik op zijn biografie en zijn ‘wetenschappelijke’ werk stond dat streven alleen maar in de weg. Onwelgevallige feiten negeren is niet voorbehouden aan klimaatsceptici.
Vermoedelijk kon zoiets ook alleen maar gebeuren in een pseudowetenschappelijke discipline als onderwijssociologie, waar betekenisloze wartaal aan de orde van de dag is. Als dit tot gevolg heeft dat er flink bezuinigd gaat worden op kwakzalverdisciplines als Gender Studies, Vrijetijdswetenschappen en onderwijssociologie, heeft de hele treurige affaire in elk geval nog iets goeds opgeleverd.
Arday was een fraudeur en een oplichter die niet aarzelde de politie in te schakelen om critici de mond te snoeren. Hem presenteren als martelaar slaat als een tang op een varken. Arday loog dat het gedrukt stond, liet zich schaamteloos fêteren en cashte flink met een levensverhaal dat vrijwel volledig verzonnen bleek te zijn. Toen de leugens uitkwamen wilde hij de gevolgen daarvan niet onder ogen zien en liet hij zijn vrouw en twee kinderen met de brokken zitten. Voor zo iemand bestaat een ander woord dan ‘martelaar’.
Uitgelichte afbeelding: By Jean-Christophe BENOIST – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=39896996
