Bob Weir, medeoprichter van Grateful Dead, is afgelopen zaterdag op 78-jarige leeftijd overleden. Een uitgebreide beschouwing over de muzikale carrière van Weir vind je bij Rolling Stone, wij beperken ons tot een aantal muzikale hoogtepunten.
Truckin’ is natuurlijk het ultieme anthem van de Dead. “”Sometimes the light’s all shinin’ on me, other times, I can barely see, lately, it occurs to me, what a long, strange trip it’s been”.
Sugar Magnolia, opgedragen aan Weir’s toenmalige Grote Liefde, Frankie Hart.
Cassidy, opgedragen aan het kind van één van de roadie’s van de Dead en aan Neal Cassady (Dean Moriarty uit Kerouac’s On the Road).
Ripple, van American Beauty, uit 1970. Geschreven door Jerry Garcia en Robert Hunter, maar het is één van mijn favoriete songs van de Grateful Dead. Vandaar.
Dark Star, een concertfavoriet. De Grateful Dead en de Allman Brothers behoorden tot de weinige bands die lange jams wisten te verkopen. Uiteraard met de nodige hulp van geurige, exotische kruiden. We hebben het over de jaren ’60 en ’70, niet waar.
Rob noemt speciaal dit nummer
Box of rain
Hij tekent verder aan:
Critici zijn het eens dat American Beauty het beste (lees: het meest toegankelijke) Dead album is. Maar wie de Grateful Dead werkelijk wil leren kennen, moet in hun omvangrijke live catalogus duiken. Dit is mijn favoriete Bob Weir song op één van mijn favoriete Dead albums.
Playing in the band, (Live in Veneta, Oregon 27/8/72)
Arnold’s favoriet, van Working Man’s Dead, het album dat een keerpunt betekende in de carrière van de Grateful Dead. De psychedelica en de lange jams waren van de ene dag op de andere volledig verdwenen en vervangen door folk-, country- en bluesinvloeden. De tijdgeest vind je vooral terug in de teksten, niet in de muziek.
Uitgelichte afbeelding: By David Gans – https://www.flickr.com/photos/dgans/535191518/in/faves-24788065@N02/, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=10258725
