Anarchisme hoort zich aan definities te onttrekken. In het algemeen wordt een streven naar een staatloze maatschappij bedoeld. Hoe die te bereiken is dan weer een vraag. Ik ga me er nu niet mee bezighouden.
Mijn omschrijving is: streven naar een geordende maatschappij met de minst mogelijke dwang. Dat is iets anders dan domweg “weg met de staat”> Ik ga er hier en nu niet verder op in, mij dunkt dat ik in theoretisch tijdschrift De AS (Anarcho-Socialist) er over heb geschreven, en natuurlijk ik niet alleen.. Kijkt u zelf maar in de verzamelde afleveringen online, als u de nummers niet thuis hebt.
Ik houd het kort. Lui die de woorden Gaza of Palestina met een omcirkeld aatje tooien verdenk ik er eerlijk gezegd van dat ze niet tegen de staat op zich zijn, maar tegen één specifieke staat. Een maatschappelijke orde die nog wel gebaseerd was of is op het gedachtengoed van erkende anarchisten Tolstoj en Landauer benevens liberaal-socailist Oppenheimer. Wie zegt u? Dat bedoel ik.
En raad eens wat de behoefte aan een eigen joodse staat heeft aangewakkerd en tenslotte verwezenlijkt? Bon. Nou, laat ik eens een hedendaagse poseur die zich anarchist waant aan het woord laten. Ik noem geen naam, u zoekt het maar uit.
Als nu iets quasi-anarchisme, onder de vlag van antizionisme ongetwijfeld, als duidelijk antisemitisme te kijk zet, ik zou niet weten wat dan wel.
עַם יִשְׂרָאֵל חַי
