Een song over de West Virginia Mine Wars die uitbraken na stakingen in de kolenmijnen van 1910 tot 1921. De arbeidsomstandigheden in de mijnen waren abominabel, de lonen laag en gedwongen winkelnering (voor veel te hoge prijzen) was gebruikelijk.
Toen de mijnwerkers in West Virginia via de vakbond United Mine Workers of America (UMWA) probeerden hun stem te laten horen en de arbeidsomstandigheden te verbeteren, namen de exploitanten van de kolenmijnen steeds extremere maatregelen om de arbeiders en hun eisen voor eerlijke lonen en veiligheidsmaatregelen in de mijnen de kop in te drukken. De stakingen en arbeidsonrust werden door de exploitanten beantwoord met machinegeweren, gewapende bewakers en hulpsheriffs die alle verzet met geweld de kop indrukten.
De acties culmineerden eind augustus 1921 uiteindelijk in The Battle of Blair Mountain, waar zo’n 10.000 gewapende mijnwerkers tegenover 3.000 ‘wetshandhavers’ en stakingsbrekers (de zogenaamde Logan Defenders) stonden, die werden gesteund door de exploitanten van de kolenmijnen. De mijnwerkers braken bijna door de blokkade, wat er toe leidde dat president Harding begin september federale troepen naar West Virginia stuurde. De mijnwerkers weigerden op de troepen te vuren – waar Harding ook op gegokt had – en gingen naar huis.
Na de strijd werden 985 mijnwerkers aangeklaagd voor moord, samenzwering tot moord, medeplichtigheid aan moord en verraad tegen de staat West Virginia. De overgrote meerderheid van de verdachten werd vrijgesproken – jury’s hadden over het algemeen heel wat meer sympathie voor de mijnwerkers dan voor de mijnexploitanten – maar enkele leiders werden daadwerkelijk veroordeeld tot flinke gevangenisstraffen.
De UMWA realiseerde zich na The Battle of Blair Mountain dat een gewapende confrontatie met de mijnbazen en de staat een hopeloze onderneming was en veranderde noodgedwongen van strategie. De nieuwe ‘legalistische’ koers leidde in de jaren ’30 tot de National Industry Recovery Act van president Roosevelt, waarin het recht op collectieve actie van arbeiders voor het eerst formeel werd vastgelegd.
Orville Jenkins/Jenks – de auteur van onderstaande song – was een singer-songwriter en vakbondsorganisator van de UMWA , die betrokken was bij de mijnstakingen in West Virginia. Hij overleed begin jaren ’60.
I’m just an old coal miner
And I labored for my bread;
This story in my memory I hear told;
For the sake of wife and baby
How a miner risks his life
For the price of just a little lump of coal.
Don’t forget me, little darling,
When they lay me down to rest,
Tell my brothers all these loving words I say;
Let the flowers be forgotten,
Sprinkle coal dust on my grave
In remembrance of the UMWA.
Mother Jones is not forgotten
By the miners of this field,
She’s gone to rest above, God bless her soul;
Tried to lead the boys to victory.
But was punished here in jail,
For the price of just a little lump of coal.
When a man has toiled and labored
‘Til his life it’s almost gone,
Then the operator thinks he’s just a fool:
They sneak around and fire him
Just because he’s growing old,
And swear they caught him breaking company rules.
Don’t forget me, little darling,
When they lay me down to rest,
Tell my brothers all these loving words I say;
Let the flowers be forgotten,
Sprinkle coal dust on my grave
In remembrance of the UMWA.
Uitgelichte afbeelding: Two union coal miners sitting in a sniper’s nest with a machine gun – By Kinograms – https://libcom.org/gallery/battle-blair-mountain-1921-photo-galleryhttps://www.youtube.com/watch?v=YBAKGvOV6_k, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=75210487
