De twee vrienden, Vladimir V. en Donald J., hebben het niet makkelijk. Zitten ze allebei vast in een oorlog tegen een onderschatte tegenstander?
Nee, Poetin zag juist zijn kans schoon. De olieprijs steeg als een raket, sinds collega Donald de oorlog tegen Iran was begonnen.
Deze meevaller zou hem in staat stellen de Russische economie weer op gang te krijgen en weer glunderend tevoorschijn te komen, nadat hij zijn volk al had moeten vertellen dat de kans op een naderende recessie reëel is. Hij was er al aan gewend zijn kansen te kunnen spiegelen aan de olieprijs; gingen die neer, dan versomberde hij, gingen ze omhoog dan vrolijkte hij op. De olieprijs, zijn lot. Maar wat er nu gebeurde was uitzonderlijk, de olieprijs verdubbelde en de Amerikaanse sancties tegen zijn oliehandel waren van de baan!
Maar die akelige nazi’s uit Kiev gooiden roet in het eten. Door met hun drones de grote oliehavens aan de Oostzee, Oest-Luga en Primorsk en bovendien de oliehaven aan de Zwarte Zee, Novorossiysk, te bombarderen. De olie ging er in vlammen op, de export geblokkeerd. Bovendien werden zijn olietankers op volle zee gekaapt, laatst nog door Zweden.
Maar dat niet alleen. Hij zag zich genoodzaakt het internet vrijwel ontoegankelijk te maken, en daarbij ook nog de veel gebruikte berichtendienst Telegram op zwart te zetten. Waarom?
De kans is groot dat Poetin de angst om het hart sloeg toen hij zijn voormalige defensieminister en goede vriend Sergej Sjojgoe in het openbaar hoorde zeggen dat Rusland nu in zijn geheel een oorlogstoneel is geworden, de Oeral niet uitgezonderd. Dit trof Poetin als een kaakslag. Hij moest denken aan Jevgeni Prigozjin, de chef van het Wagner-leger, die twee jaar geleden op weg was geweest naar een militaire coup. Mogelijk denkt Poetin zich te beveiligen tegen dit gevaar door de communicatie via internet onmogelijk te maken, ook appen is niet meer mogelijk. Dit is uiteraard een slag voor de economie, die moeilijk buiten internetgebruik kan. Erger nog, de mensen worden boos door hoge prijzen, ze demonstreren op straat want ze willen appen en Tiktokken en Facebooken, alles wat een mens in het digitale tijdperk doet. Poetin antwoordt dat het internet is afgesloten om te voorkomen dat Oekraïne-nazi’s er misbruik van maken, maar het slaat niet echt aan.
Ondertussen is het Russische lente-offensief begonnen. Maar schiet het lekker op? Nee, de troepen lopen dood in de killzone. 30.000 man in een maand, op een enkele dag in maart 1730 gesneuvelde soldaten. Het schiet niet op en de Noord-Koreaanse soldaten spreken geen Russisch, de Afrikaanse en Cubaanse evenmin. Erger nog, Oekraïne is er dankzij de wet van de stimulerende achterstand in geslaagd een voorsprong te krijgen op het gebied van onderschepping van drones, zodat zij de Russische grotendeels kunnen opvangen.
IRAN WINT DE SYMPATHIE
Donald heeft Iran een ultimatum gesteld, maar de Iraniërs hebben het afgeslagen. Donald zou dus zijn dreiging waar hebben moeten maken en Iran naar het stenen tijdperk hebben moeten bombarderen. Lukte het? Ik lees dat Iran een paar gevechtsvliegtuigen van de Amerikanen hebben neergehaald en dat Donald blij mag zijn dat de piloten in veiligheid gebracht konden worden, op het nippertje.
Ondertussen is de Straat van Hormuz nog altijd dicht, Iran heeft er de volledige controle op. Pakistaanse schepen mogen door, want Pakistan stelt zich sympathiek op tegenover Iran. Maar de schepen van de Amerikanen en de Golfstaten komen er niet door. Iran heeft op het ultimatum geantwoord dat het de hele Golfregio in een hellevuur zal veranderen. En inderdaad schiet het links en rechts zijn drones en raketten af. Het heeft er nog meer dan genoeg, verzekeren de machthebbers in Teheran.
Wat heeft Donald bereikt? Hij wijst naar zijn ‘Minister van Oorlog’ Hegseth. ‘Jij bent erover begonnen’, verwijt hij hem. Iran is, dat merk ik in Europa, bezig zijn slachtofferrol behendig uit te spelen. David tegen Goliath en de kleine David heeft de sympathie. Iran heeft een terroristisch regime, maar in de domme en illegale oorlog van Trump lijkt het ineens alsof dat minder erg is dan de Amerikaanse politiek om het recht van de sterkste uit te leven. En daarmee de wereldorde opnieuw een gevoelige tik te geven.
LACONIEKE EUROPESE LEIDERS
De beide vrienden zitten vast. De economie van beide landen keldert, de inflatie loopt op. Ze redden zich niet door ieder hun (ex)Minister van defensie of oorlog de schuld te geven. En zichzelf de schuld geven, dat zit niet in hun karakter. Bekennen dat zij een waanzinnige fout hebben gemaakt door een ellendige, mensenlevens verslindende oorlog te beginnen en krampachtig voort te zetten, dat krijgen zij niet over hun lippen. Anderen de schuld geven, dat is dan de aangewezen weg voor types als deze beide vrienden.
Trump wijst naar de ‘laffe’ Navo, die volgens hem een papieren tijger is. ‘Dat weet Poetin ook!’
Goddank maakt dat op de Europese leiders nauwelijks meer indruk. Zij reageren laconiek op de dreiging van Trump om de NAVO te verlaten. Alleen Rutte ligt daar wakker van. Macron heeft terecht gezegd dat de EU zich ook zonder Amerika kan redden, met behulp van bondgenoten zoals Japan en Zuid-Korea.
Zelf zou ik het een opluchting vinden als de misdadige Trump de NAVO verlaat, wat dan weer wel de strijd om Groenland zou kunnen doen oplaaien. Maar juridisch kan de VS niet met de NAVO breken als alleen Trump dat zegt. De NAVO verlaten kan alleen als het Congres dat met minstens een twee-derde meerderheid besluit. Maar wat Trump wel kan doen is de NAVO saboteren en zijn afschrikkingskracht behoorlijk knakken.
Vaststaat, dat de beide vrienden zich in de nesten hebben gewerkt en dat hun bevrijdingskansen gering zijn. De VS en Rusland, deze grootmachten vallen als kometen. En wij mogen het meemaken.
Wat zit er achter de plotselinge vergunning voor Poetin om olie te leveren aan Cuba, terwijl Trump toch bezig was dat kapot te maken door een olieboycot? Is dat onderdeel van een grandioze deal, een luchtspiegeling, van twee falende wereldleiders?
– Uitgelichte afbeelding: Door Geoff Chester – http://www.usno.navy.mil/pao/HBPIX.html, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=80725
