Kranten en weekbladen werden op de afdeling met een gezamenlijk abonnement ter lezing aangeboden. Het was de bedoeling dat men ze las in het zitgedeelte van de keuken, de algemene ruimte van de afdeling. De gezamenlijkheid was misschien een overblijfsel uit de tijd dat sommige afdelingen op de Zilverberg commune waren, ook de mijne. Hoe dat in zijn werk ging heb ik nooit mogen vernemen en daar was ik niet alleen in. Begin jaren zeventig, de tijdgeest, en die was alweer vervloden.
De dagbladen waren De Volkskrant, Trouw, NRC-Handelsblad en De Tijd. Dat was toen een gevarieerd aanbod. De weekbladen waren de Haagse Post, Vrij Nederland en De Groene. Ook daar was belangrijk verschil tussen, ruim vijftig jaar geleden. En er was altijd wel aanleiding het collectieve abonnement ter discussie te stellen. Een enkeling wilde De Telegraaf, daar kwam niets van in. De Waarheid – nou vooruit, vanwege het studentenabonnement. De Haagse Post heb ik er uitgekregen, dat D’66-gezemel steeds, en ik onthul nu de echte reden waarom ik hem weg wilde hebben. John Jansen van Galen maakte een zeikopmerking over vrouwen die een langere trui als jurk droegen, en daar moest hij niet mee aankomen op een ogenblik waarop ik kort daarvoor twee Eenmalige Geliefden in zo’n jurk had gehad. Ik ben in het algemeen zeer loyaal. Weg met die zeur. Een verworvenheid was de Donald Duck, tot afgrijzen van sommigen, hij werd aangevuld met de Vrije Balloen. Met mijn vertrek ging overigens de Duck weer de deur uit. Een stukje persgeschiedenis: De Tijd werd voortgezet als weekblad, dat is het nog steeds, gefuseerd met die Haagse Post. Het weekblad werd aangehouden.
Gezelligheid – naast een kruidenpakket was er gezamenlijke koffie en thee; de koffie werd op zeker moment Nicaraguaanse Solidariteitskoffie. En dan beheersten zekere tijd bordspellen het avondleven – het van onbegrijpelijke spelregels voorziene Risk, dat tot lange gewelddadige uitbarstingen op de keukentafel leidde. Klaverjassen, mahjong, darten en bovenal luidruchtig sjoelen behoorden tot de bezigheden die de “gezelligheid” apart vorm gaven. De rust om een krantje of weekblad te lezen schoot er wel bij in.
Gezelligheid – een sleutelwoord, dat ik in een aparte aflevering zal behandelen.
– Uitgelichte afbeelding: Door MatsAlkmaar – Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=38610041
