Categorie: MUZIEK
God van mijn dag, Heer van mijn nacht
Geen andere reden dan dat het dezer dagen in mijn hoofd speelt en dat ik geen smaak heb weet u inmiddels wel, en de PROGRAMMALEIDING heeft een vrije dag. Dit…
Gospelklassieker du jour: I Saw The Light
“Here’s the thing with me and the religious thing. This is the flat-out truth: I find the religiosity and philosophy in the music. I don’t find it anywhere else. Songs…
Forty acres and a mule
Oscar Brown Jr. eist de “forty acres and a mule”, alsnog. 1965 (Een wat onderbelichte muzikant tussen jazz en soul, ook advocaat, mede voor de burgerrechtenbeweging)
Zesenzeventig hoempa’s voor Vera Lynn
De Programmaleiding: We moeten toch echt iets aan de Dame doen Ik: O nee, moet het? We’ll meet again draai ik wel van Johnny Cash hoor. Programmaleiding: HET MOET! Ik:…
Socialistische klassieker du jour: The 3RD World
Immortal Technique – aka Felipe Andres Coronel – is geboren en getogen in Peru (I’m from where people pray to the gods of their conquerors/And practically every president’s a money…
De grijpende handen grijpen wat ze kunnen pakken
Per ongeluk een tijdje getrakteerd op Nederlandse televisie, en dat betekent reclame, reclame en nog eens reclame. Depeche Mode gecensureerd voor een of andere benzinekar. De grijpende handen grijpen wat…
Geen genade!
Een van de over het hoofd geziene juweeltjes van de Stranglers, gewoon omdat het kan en het filmpje past bij deze tijden. Every day you’re working like a slave Sweating…
Ach, zo snel verwelkt het mensenhart
In het in 1930 verschenen Die Angestellten – aus dem neuesten Deutschland komt het terloops langs, de treurigheid over de jeugdtijd die niet meer terugkomt, jaja, die komt niet meer…
Een gebed voor mijn familie
Zes maart jongstleden overleed McCoy Tyner, jazzpianist, in herinnering gebracht door een video bij Jools Holland’s Later gisteravond. Alsnog een gedenknummer. Prayer for my family, 1972 Uitgelichte afbeelding: Door Eddie…
Antifascistische klassieker du jour: Bash The Fash
Niet de meest subtiele song ooit, maar Oi Polloi was altijd al meer van de righteous anger dan van subtiliteit en nuance. Waarom zou je trouwens ook genuanceerd doen over fascisten?…