Weten dat natuur verdwijnt is iets anders dan voelen wat we verloren zijn

Ik kan blij worden van een paar vlinders in mijn tuin. Van een bloemrijke berm ook. Toen las ik hoe Jac. P. Thijsse ruim een eeuw geleden een Nederlands weiland beschreef: dotterbloemen zover je keek, orchideeën tussen het gras en kemphanen die er hun baltsplaats hadden. Sindsdien zit ik met een vraag: hoeveel natuur ben ik gaan missen, zonder te weten dát ik haar mis?

“Een weiland dat geel ziet van de dotterbloemen. Daarna blauw van de ereprijs, wit van de madeliefjes en een rode blos krijgt van de koekoeksbloemen. Met ergens tussen de orchideeën kemphanen die daar hun toernooiveld hebben.” Ik moest het even opnieuw lezen.

Dit was de Nederlandse natuur die Jac. P. Thijsse ruim een eeuw geleden beschreef. Hij zag die bloemen, hoorde die vogels en schreef op wat zich voor zijn ogen afspeelde. Ik probeerde me dat weiland voor te stellen. Met iedere volgende plantensoort werd het voller in mijn hoofd. Ik had er graag even rondgelopen.

Tijdens de Nationale Biodiversiteitsdag bij IPC Groene Ruimte las ik de beschrijving voor in mijn afsluitende verhaal. Thijsse neemt er de tijd voor. “Eerst verschijnen de dotterbloemen, dan schiet het gras op en volgen steeds weer andere bloemen. Je ziet het voorjaar bijna door de wei trekken.”

Na het voorlezen bleef het even stil.

  • door Lieke Willems, lees verder bij de bron