Een goede week.
Ik richt een paar woorden tot jullie, mijn Israëlische broeders en zusters, in de aanloop naar de komende dagen:
Het tellen van de stemmen is afgerond en de verkiezingen zijn voorbij. Hoe je de cijfers ook bekijkt: een meerderheid van de Israëlische burgers heeft, met een verschil van meer dan een half miljoen stemmen, tegen de regering van 7 oktober en het ontwijken van verantwoordelijkheid gestemd, en voor verandering – een meerderheid onder alle Israëlische burgers, én een meerderheid onder het deel van het publiek dat in het leger dient.
Ik heb deze verkiezingen het afgelopen jaar omschreven als de meest beslissende in de geschiedenis van Israël, en de uitslag is duidelijk, ook al zijn er mensen die er alles aan doen om daar twijfel over te zaaien. Ik heb beloofd Israël weer te verenigen en een einde te maken aan de cultuur van leugens die Netanyahu heeft geïntroduceerd en die ons van binnenuit heeft verscheurd. Ik heb beloofd dat onder mijn leiding kant A kant B niet zal verslaan, dat het tijdperk van „wij“ en „zij“ voorbij is. In het licht van deze beloften zal ik ook de komende weken blijven handelen.
Tegelijkertijd ben ik van plan onmiddellijk actie te ondernemen om die duidelijke parlementaire meerderheid te realiseren, ten behoeve van alle Israëlische burgers. Ik zal stappen ondernemen om een staatscommissie van onderzoek in te stellen, de dienstplicht voor iedereen te bevorderen en onmiddellijk maatregelen te nemen om de omvang van de dienstplichtigen in de IDF uit te breiden en te versterken, met passende compensatie en erkenning voor degenen die dienst doen, de wetten inzake de constitutionele staatsgreep in te trekken, en meer. Laat u door niemand misleiden: in de Staat Israël is het de Knesset die de regering het vertrouwen schenkt, en niet andersom.
Tijdens de verkiezingscampagne heb ik mij ten doel gesteld een zionistische, op het algemeen belang gerichte (Ivriet: mamlachti) regering te vormen met een zo breed mogelijke nationale consensus, die genezing en fundamentele verandering zal brengen met betrekking tot de richting waarin Israël zich beweegt.
Ik heb consequent vier principes naar voren gebracht die Israël zullen versterken, voor elke mogelijke coalitie:
1. Erkenning van Israël als een joodse, democratische, liberale en egalitaire staat.
2. Toewijding aan de waarden van de Onafhankelijkheidsverklaring.
3. Verplichte dienstplicht voor alle Israëlische burgers – militair, nationaal en civiel.
4. Erkenning van Hamas als een terroristische organisatie en de verplichting om haar militair-politieke macht in de Gazastrook te vernietigen.
Op basis van deze principes ben ik van plan om een zo breed mogelijke zionistische en op het algemeen belang gerichte regering te vormen. Daartoe zal ik in overleg met mijn partners handelen en werken aan uitbreiding van het partnerschap, teneinde de wil van de kiezers te verwezenlijken en de interne en internationale situatie van de staat Israël onmiddellijk te verbeteren.
Elk Knessetlid dat bereid is deze beginselen te onderschrijven, is een potentiële partner op de weg naar de vorming van een nieuwe en betere regering voor Israël. De deur van de regering die wij zullen vormen, staat open voor elke volksvertegenwoordiger die deze beginselen aanvaardt en bereid is de uitdaging aan te gaan.
Het is duidelijk dat zowel de hoge opkomstcijfers als de uitdagingen waarvoor we staan een buitengewone inspanning vereisen om hoe dan ook nieuwe verkiezingen en het ontstaan van een nieuwe langdurige politieke crisis te voorkomen. Op 27 oktober heeft het volk zijn stem laten horen, en de beslissing over de samenstelling van de volgende Israëlische regering ligt uitsluitend bij de Israëlische burgers, zonder inmenging of manipulatie – zoals het hoort. Nu is het aan ons, de volksvertegenwoordigers, om alles in het werk te stellen om de wil van het volk te verwezenlijken.
Het falen op 7 oktober [Eisenkot doelt op het falen van Netanyahu de aanslag van Hamas te voorkomen] en de daaruit voortvloeiende realiteit op het gebied van veiligheid, binnenlandse aangelegenheden, economie en internationale betrekkingen vragen om moedige beslissingen, en wel zo snel mogelijk. Ik zal er alles aan doen om een zo breed mogelijke nationale consensus tot stand te brengen, zodat we kunnen beginnen met het herstel en de wederopbouw.
Tot slot: de oorlog tegen onze vijanden is nog niet voorbij. De doelstellingen van de oorlog zijn nog niet bereikt. Totdat de regering is gevormd, zal ik militaire acties alleen steunen als er sprake is van directe en onmiddellijke bedreigingen tegen Israël die niet kunnen wachten tot de beëdiging van de regering.
We zullen onszelf niets wijsmaken. Er staan ons drukke, complexe weken te wachten, vol verdraaiingen en leugens.
Ik ben van plan moedig op te treden en mij volledig in te zetten voor de kiezer en de staat, om diens wil te verwezenlijken – op een rustige en creatieve manier.
Dat zullen we doen en we zullen slagen, voor ons allemaal en voor de staat Israël. Daar verbind ik mij toe.
Het komt erop neer dat Eisenkot alle opties – met uitzondering van een coalitie met Netanyahu en zijn extreemrechtse partners Smotrich en Ben-Gvir – open laat. Mogelijk kan hij enkele religieuze partijen overhalen Netanyahu in de steek te laten.
Hij kan óók proberen tot overeenstemming te komen met de Arabisch-Israëlische partijen. Ra’am (gematigd) heeft laten doorschemeren wel met Eisenkot’s eisen te kunnen leven. De Joint List (allesbehalve gematigd) ligt een stuk moeilijker. Misschien dat de Joint List bereid is een regering-Eisenkot te gedogen om te voorkomen dat Netanyahu weer premier wordt. Eisenkot’s rechtse bondgenoot Lieberman heeft aangegeven niet met de Arabisch-Israëlische partijen in zee te zullen gaan, ook niet als gedoogpartners. Wat dan weer betekent dat Eisenkot een of meerdere religieuze partijen over moet halen hem te steunen. Om eens een open deur in te trappen: het wordt nog knap lastig een min of meer stabiele regering te vormen.
Uitgelichte afbeelding: Door Elad Malka, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=170221018
