Dus er is een ‘verzetsman’ die verzinsels verkoopt over zijn gevangenschap in Dachau. Het Dachau Comité wist dat al twee jaar maar heeft dat toen achtergehouden.
Deze Willem Wilbrink zat dus niet in Dachau. En allerlei lintjes had-ie evenmin… zoals het Verzetsherdenkingskruis. Bah! En de voorzitter van het Dachau Comité wist dat al twee jaar – helemaal bah! Mijn vader zat in nazi-tuchthuizen. Hij heeft dat kruis. Ik heb de papieren.
Ook kregen de Februaristakers – zoals mijn vader – collectief de Israëlische onderscheiding Yad Vashem. De afbeelding van die lijst staat hier.
Zulke geheimen hou je natuurlijk niet makkelijk binnen – dat wurmt zich naar buiten. En ene Laurens van Aggelen schreef de biografie van Wilbrink – maar compleet met Dachau. Hij heeft meer boeken geschreven, meestal in connectie met veteranen – die erom bekend staan de nazigeschiedenis van Bernhard consequent te verdonkeremanen. Van A. zegt tegen de NOS dat Wilbrink ‘zelf verantwoordelijk’ is voor zijn verhaal. Dat lijkt me niet de manier – want Van A. staat echt op het omslag als auteur.
Mijn oom Christiaan Graaff heeft n Dachau gezeten en is er gestorven in april 1945. Ik ben er een week geweest en heb dagenlang door het kamp gezworven. Daar heb ik ook de originele documenten van en over mijn oom bekeken. Het klopt allemaal.
Ik heb er verder een fotoreportage gemaakt en een expositie over gehouden: “Is het rustig in Dachau?” Die is in 2018 door de Bussumse wethouder Van Meerten geopend in aanwezigheid van o.m. mijn intussen gestorven Joodse vriend Magnus Gersons, een Tilburger en een overlevende van Bergen-Belsen.
In de oorlog woonde hij op het Merwedeplein vlak naast Anne Frank. Hij was een paar jaar jonger, zodat ze elkaar kenden maar niet samen speelden. Gersons had later een hekel aan alles wat Joods was.
Mijn vader heeft ook in de buurt van Dachau gevangen gezeten. Ook daar heb ik een dossier van met diverse Amerikaanse en nazidocumenten. Mijn vader (Haarlem 1917- Bussum 2014) was ingenieur bij Philips in Hilversum en bouwde daar ooit illegale zenders. Dat werd verraden.
Op 18 maart 1942 werd hij gearresteerd en zat negen maanden in het Oranjehotel, waarna hij werd veroordeeld tot 12 jaar tuchthuis in nazi-Duitsland. Op het laatst zat hij in Bernau, 80 km onder München, niet wetend dat zijn neef Christiaan in Dachau zat, 25 km boven die stad.
We emigreerden eind 1956 naar Califonië, Los Angeles. Daar kregen we na een tijdje een nieuwe buurman. Mijn vader en hij maakten kennis, waar ik bij was. Daar kwam de onvermijdelijke vraag: “What did you do in the war?” De buurman bleek als majoor ergens in Beieren geëindigd te zijn. Hé, zegt mijn vader, ik zat daar ergens gevangen… Ze kijken elkaar aan en de buurman zegt:
“I had a prisoner who worked for me as a translator in a liberated POW-prison, because he spoke English, German, French and even… Dutch…”
Ze kijken elkaar aan ja hoor: mijn vader – destijds 40 kilo – was de ’translator’ van toen. De majoor heette Gish en ik heb nog mijn vaders vrijlatingsbewijs waar de handtekening van Gish op staat. Maar ik heb geen bewijs voor deze ontmoeting of het adres naast ons van Gish aan de Bevis Avenue in San Fernando Valley… (deel van L.A.). Die Bevis is trouwens wel acht km lang – maar de huizen van toen staan er nog. Dat moet je checken, Van A.!
Een fors probleem dankzij de gemakzucht van de biograaf Van A. van Wilbrink is dat ‘het verzet’ nu weer afgezeken gaat worden. Nota bene verkondig ik steeds dat het Nederlandse verzet het beste in bezet Europa was…
Ik was vrijdag bij een receptie waar veel nazaten van verzetmensen waren, in het Verzetsmuseum. Ik sprak ook Tinie IJisberg, dochter van een van de organisatoren van de Februaristaking, Joop IJisberg . En ja, dat is met IJ-i. Maar in diverse artikelen over haar vader Joop staat ‘IJsberg’ – zoals in NB Het Parool, bij de BNNVARA, bij RTL4.
Maar ik vertrouw die voorzitter Wimar Jaeger van het Dachau Comité niet – net ietsie te ambitieus en te handig. Ik ken hem persoonlijk. In 2019 kreeg hij beschuldigingen van schending van integriteit als D66-wethouder in Hilversum (met Pieter Broertjes toen als BM) en werd vrijgepleit.
“Wethouder Wimar Jaeger van Hilversum heeft zich niet aantoonbaar schuldig gemaakt aan belangenverstrengeling, maar heeft wel een risico genomen door bepaalde nevenfuncties aan te nemen. Dat concludeert het Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten (BING) na langdurig onderzoek naar meerdere klachten over mogelijk dubbele petten van de veelbesproken wethouder,” zo schrijft NHnieuws. Hij kreeg al twee keer te maken met een integriteitsonderzoek. Daarover vermeldt Jaeger niets op zijn eigen site. Bah.
– Uitgelichte afbeelding: Door Danny Alexander Lettkemann, Architekt – Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=118607908
