De druiven zijn zuur bij Freddie King, die zonder mededogen door zijn vrouw aan de dijk is gezet. Zoals veel afgewezen minnaars houdt Freddie zichzelf voor de gek zoekt Freddie troost in de gedachte dat zijn ex er ooit nog eens diepe spijt van gaat krijgen en met hangende pootjes bij hem terug zal keren. Bijna net zo goed: de cover door John Mayall’s Bluesbreakers, met Peter Green (die net Eric Clapton vervangen had) op gitaar.
I’ve got to ride that lonesome train
My heart is heavy with aches and pain
I said but someday, someday, baby
After a while, you will be sorry
Every day, my clouds are gray
It takes you to roll all those clouds away
I said but someday, someday, baby
After a while, you will be sorry
Trouble, trouble, trouble on my mind
Trouble, trouble, way down the line
I don’t need, I don’t need no sympathy
So babe, babe, don’t you, don’t you pity me
I may be blue, but I don’t mind
Because I know way down the line
I said someday, someday baby
After a while, you will be sorry
Uitgelichte afbeelding: By Bert Verhoeff (ANEFO) – GaHetNa (Nationaal Archief NL) 926-5316, CC0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=47918577
