Er staan zes mensen op de foto. Vijf vrouwen in donkergrijze teamshirts en één man in pak. Minister Tony Burke plaatste hem zelf op X. Op de foto staan Zahra Ghanbari, Fatemeh Pasandideh, Zahra Sarbali, Atefeh Ramezanizadeh en Mona Hamoudi: vijf namen, vijf gezichten en één foto.
Wat er niet op staat zijn de negentien andere vrouwen die op datzelfde moment onder politiebegeleiding naar het vliegveld van Gold Coast werden gereden.
Volgens ooggetuigen leek er een te huilen toen ze richting de bus liep. Volgens de keeper van het team, die een briefje schreef aan Iraniërs in Brisbane, waren hun familieleden in Iran al meegenomen en gegijzeld. Dat briefje staat in het AD, in een bijzin. De foto van Burke staat overal.
Last night I was able to tell five women from the Iranian Women’s Soccer team that they are welcome to stay in Australia, to be safe and have a home here. pic.twitter.com/2JQp9q9Z8W
— Tony Burke (@Tony_Burke) March 9, 2026
Het verschil zit niet in de ernst van wat er gebeurde, maar in wat een verhaal bruikbaar maakt voor nieuws. Zeven vrouwen die in Australië blijven vormen een succesverhaal. Negentien vrouwen die terugkeren vormen een tragedie zonder duidelijke dader. Een systeem dat vrouwen vooraf dwingt hun familie als onderpand achter te laten is daarentegen een verhaal waar bijna niemand het begin van wil maken.
– Lees verder bij Domicela Heijmeriks
– Uitgelichte afbeelding (Gold Coast stadion): By Jason L – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=106447625
