Vaak hoor of lees ik het: verweesdheid op de linkerzijde. Dan hoef ik het niet eens te hebben over de stille ondergang van de PvdA, want die had al ingezet vóór Rutte II. En ook niet over de grijze brij die de fusie van vier partijen ter linkerzijde heeft opgeleverd en die zich als marketingtruc getooid had met de naam GroenLinks. Ook dat is voorbijgegaan.
Ik weet niet goed of ik in alle oprechtheid kan zeggen dat ik me verweesd voel – na het gefaseerde démasqué van de buitenparlementaire linkerzijde. Of ja, er was/is een binnenparlementaire linkerzijde waar ik mij wel bij thuisvoel(de), ik ben zelfs lid sinds ongeveer de oprichting.
De twee Grote Breekpunten van de afgelopen jaren. 24 februari 2022: de aanval van Rusland op Oekraïne, nog steeds aan de gang. Eigenlijk was de Russische agressie al eerder begonnen, zeker met de bezetting en annexatie van de Krim. Maar eerlijk gezegd zag ik daar de geopolitieke bedoeling wel achter: het schiereiland was en is van strategisch belang voor Rusland dat weinig toegang heeft tot een openblijvende zee, en dat een militaire vloothaven heeft in Sebastopol. Ja, het had vreedzaam geregeld kunnen worden. Maar 24 februari bewees dat dit nooit de bedoeling van Rusland onder Poetin is geweest. En hier brak buitenparlementair links al duidelijk eerst: de verbeelding dat “eigenlijk” nazi’s aan de macht zijn in Oekraïne en dat Rusland “natuurlijk” geen imperialistische bedoelingen had en heeft. Integendeel, het is een bolwerk van anti-imperialisme.
Het was nog voor de volgende bepalende datum dat we konden waarnemen dat er zich noemende anarchisten zich tooiden met de Palestijnse vlag. “Ik ben tegen de staat, behalve als het om Palestina gaat”. En dit werd nog duidelijker na 7 oktober 2023. De moordpartij van die dag werd gretig ter linkerzijde als bevrijdingsactie en in ieder geval als “in context” gezien. Ja, Israël heeft hier zwaar op gereageerd, en doet dat nog. Maar merkwaardigerwijze dient dit niet “in context” gezien te worden. Free Gaza met omcirkelde a’s in de gekalkte kreet, “From the river to the sea”. En hoe snel is de veroordeling van het Israëlische optreden overgegaan in “antizionisme” dat steeds minder een schijnheilige vlag over antisemitisme is geworden. Daar zijn we nu. De Green Party in Engeland is in snel tempo verworden, gelukkig tot misnoegen van voormalige voorvrouw Caroline Lucas, maar met instemming van de huidige partijleider Polanski, zelf joods en hoe verbaasd kun je zijn dat je dat in cartoons wordt aangewreven? Hetzelfde met de Democratic Socaiists of America. En Nederland? Hoe pijlsnel is het niet gegaan en gaat het verder…
Ik zal u iets verklappen. Het belangrijkste onderwerp van deze site zou “Natuur en milieu” met inbegrip van klimaat moeten zijn. Maar we zitten opgescheept met een steeds verder radicaliserende rechterzijde waarvoor alleen “asielzoekers” belangrijk zijn. En een verdwaasde linkerzijde die zich vastbijt in verhalen over “genocide op Palestijnen” en dan gemakshalve Soedan, Congo, West-Papua even niet meetelt in het genocideverhaal – en ik heb het al eerder geschreven en het is mij niet in dank afgenomen: wat valt hier op?
Ik denk niet dat ik een pil zal schrijven als “Memoires van een activist”. Ik ben niet zo belangrijk. Maar ik heb mijn conclusies al getrokken toen ik de reacties ter linkerzijde vernam – de PSP als goede uitzondering – in verband met Biafra, waarvoor ik mij heb ingezet. “Laten we ze vergeten” was de slotzin van mijn eerste politieke beschouwing op papier in verband hiermee. Maar vergeten is vergeven. En ik zal het niet en kan het niet. Laat ik het hierbij laten.
