De echte burgemeester liep bij het spreekgestoelte weg naar de jeugdburgemeester. Die mocht op zijn stoel naast de speciale gasten gaan zitten. De echte burgemeester bleef staan. Het was de avond van holocaustherdenking in onze kleine gemeente Gooise Meren.
Er waren nazaten van Joodse onderduikers en een nazaat van hun gastfamilie van toen. Ze vertelden beiden over toen en nu. De nazaat woont nog steeds in het huis van zijn opa en oma. Het was koud regenweer, maar het parkeerterrein zat vol, de zaal ook – vrijwel allemaal 60-plussers. Misschien moet je een speciale jongerenherdenking doen.
Wat later, na de 1 minuut stilte en het eind van het officiële programma, ging de BM rond met de hapjes van de gemeente, de drankjes waren ook gratis. Hij kwam ook bij mij langs, en even later wilde iemand hem meenemen en nam ik zijn dienblad even over – het nadeel is dat je dan zelf niet kan eten. Toen de BM terugkwam zei ik tegen hem, dat ik me nog nooit zo vereerd had gevoeld om als zijn plaatsvervanger met dat blad rond te lopen.
Het is prima dat nu ook bij ons sinds enkele jaren de Holocaust officieel herdacht wordt, dus de moord op de ruim 700 medeburgers van de toen 40.000 mensen. Struikelstenen worden met grote regelmaat, elke drie maanden, gelegd. Drie jaar terug ook mooie verhalen in het plaatselijk blad, dat ene ’tante Fifi’, officieel mevrouw Van Weering uit Naarden, zeker 101 Joden bij hun onderduik hielp. Mijn vriendin en ik bezoeken de herdenking in Amsterdam ook wel – dit jaar niet, omdat er een Duitse journalist op bezoek kwam. In Amsterdam verliep het altijd probleemloos.
En nu lees ik in de column van Natascha van Weezel in de Volkskrant van gisteren haar woorden over de sociale media:
‘En dan heb ik het over honderden reacties, zo niet duizenden. Ik citeer: ‘Joden kunnen zichzelf nog steeds niet gedragen, ze hebben niets van de oorlog geleerd.’ ‘Altijd weer janken. Zijn hun krokodillentranen nog niet op?’ ‘Gaskamers met houten deuren? Niemand gelooft die hoax.’ ‘Spijtig dat de Duitsers hun taak niet hebben afgemaakt.’ ‘Jammeeeeer… die slachtofferrol werkt niet meer na 80 jaar.’ ‘Ze doen al lang genoeg zielig om een fictief cijfer.’ ‘Vuile hypocrieten.’ ‘En dan vragen ze zich nog af waarom iedereen hen al duizenden jaren haat…’ ‘6 miljoen my ass. 200.000 doden, maximaal.’
Zullen we justitie erop af sturen? Hen tot de laatste wansmaker vervolgen? Ze… nee, ik word een beetje moedeloos. Het zal alleen wegebben als de Palestijnen een beetje bijkomen. Dat erkent Natascha ook. Dat ze weer kunnen eten, wonen, werken – kortom: leven. Simpelste mensenrechten. Zucht.
- Uitgelichte afbeelding: Door Michiel1972 – Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=5127170
