Een zeurderige vrouwenstem moet vanaf het podium zeggen dat het Woonprotest echt niet alleen over de woningnood gaat. Stel je voor dat je niet intersectioneel bent.
Dat rare adjectief moet de plaats vervullen van de organisatie – noem het partij, al hoeft het dat niet te zijn – die alles bij elkaar laat komen. Mijn feminisme is stierenstront als het niet intersectioneel is. We zijn solidair met (van alles), zeurt de stem, we zijn solidair met Palestina.
We zijn thuis zonder huis.
Het is lang geleden al is het pas gisteren, de zogenaamde kraakbeweging haalt volop het nieuws en in de eigen pers is regelmatig sprake van zionistische speculanten. Ik hoef me niet af te vragen of die speculanten eigenlijk liever in Israël willen wonen. Al moest het ongetwijfeld weer vroom uitgelegd worden dat het hier geen antisemitisme betreft. Dat mag men echt niet denken, stel je voor.
Maar de kraakbeweging was wel nieuws omstreeks 1980, ze was niet nieuw. Onder de vlag van Amsterdam Kabouterstad gingen de acties tegen leegstand meer dan tien jaar eerder spectaculair door. En ze lokten politiegeweld uit. Kleinschalig kraken vond eerder al plaats onder de vlag van De Parel van de Jordaan, via Woningburo De Kraker (doet het steeds vaker) en Woningburo De Koevoet (weet hoe het moet). Ik heb het hier steeds over Amsterdam, kraken werd op veel meer plaatsen gedaan, vaak in alle stilte – maar ik houd het hier en nu bij Amsterdam omdat ik daar nu eenmaal eigen ervaring mee heb.
Wel nogal nieuw voor die jaren tachtig was dat een van de activisten van Woningburo De Kraker, Kim/Eljakim Borkent in de eigen pers voor speculant werd uitgemaakt. Ik klom in de pen (nou ja, het zal wel al een echte schrijfmachine geweest zijn) om de diagnose te stellen in de Kraakkrant. En ik kreeg bijval van – als ik de naam goed onthouden heb, maar het doet er niet veel toe – Elisabeth, die het rondweg over antisemitisme had. Tot mijn spijt hoorde ik jaren later van Eljakim dat hij het geschreven had onder pseudoniem. We waren dus maar met zijn tweeën…?
Wat jaren later, de Kraakkrant was heel intersectioneel herdoopt in Bluf!, later nog zou het Ravage worden. In de (bezette) gebieden was een opstand gaande, bekend als Intifada (de eerste, achteraf). Een kreet die daar blijkbaar mee samenhing was Soemoed, en dat was leuk in de intersectionele kraakbode. De kreet kwam regelmatig langs en was zelfs een banner op een of meer pagina’s. Ik wil niet eens opzoeken wat het betekent. Zelfde vijand, niet?
Decennia verder. Een demonstratie tegen het pronkjuweel van de VVD: kunstmatig opgevoerde en in stand gehouden woningnood. De Palestijnse vlag wappert over de Dam en een of meer spandoeken zingen de lof van Hamas (Hup Hamas). Vanaf het podium, we zijn rond, wordt de solidariteit met “Palestina” uitgesproken. Weet men wat men zegt? Met kreetgroepen als Queers4Palestine kan men het zich afvragen. Maar ja, From the river to the sea – het moet altijd in het Engels, om onnaspeurbare redenen – kan toch alleen het opheffen van Israël betekenen en, “Nee hoor, antizionisme is geen antisemitisme”, wat daar bij hoort.
Het is allemaal niet nieuw. En rechts en wat voor links doorgaat koestert het. Het is moeilijk om optimistisch te blijven, een eigenschap die bij uitstek verbonden is aan het anarchisme.
– Afbeelding: jarenlang de bestverkochte titel van het Fort van Sjakoo, tenzij het rapport van de Raad van Kerken, Kraken in Nederland het even inhaalde.
