En een Oranjelol dat we hebben

Het is kil en het ziet er niet naar uit dat het alsnog wat zal opklaren, wat wel zeldzaam is in deze tijd van het jaar in Nederland, meer bepaald in Amsterdam.
Dit was het kortste rondje dat niet eens een rondje was dat ik ooit gemaakt heb op al die koninginnedagen of hoe ze het nu moeten noemen, sinds 1980, het jaar dat aanleiding gaf het feest tot een kindervrijmarkt te maken. Nooit meer zo’n slagveld. 1967 was al mis, toen ze meenden koninginnedag naar 1 mei te moeten verplaatsen want het viel anders op de dag des Heren. 1969, toen de Socialistische Jeugd Willem Duys op de Dam een goudvis wilde aanbieden en de dag op een barricadegevecht uitliep. 1970 nog eens dunnetjes overgedaan, ik weet eigenlijk niet wat de aanleiding was om de Dam “schoon te laten vegen” door de ME.

Tien jaar later, het was ook geen best weer, de Kroningsslag en daarna werd het feest omgezet in een soort hoogfeest van klein kapitalisme: straathandel voor klein en groot, door niet-neringdoenden. Maar eigenlijk was dat ook niet vol te houden, buikloophamburgers moesten tot het verleden behoren, de drankverkoop werd gereguleerd en de straathandel werd steeds meer overgenomen door beroepsverkopers.

Twee jaar rust en het resultaat is bonkebonkebonk, lallend gezang, onafzienbare reeks lui die met een groen blikkie lopen te zwaaien, en in de paar minuten die ik buiten heb doorgebracht zag ik drie kerels tegen de muur zeiken hier in het blok. Feest! Feest in een land waar men op tv dubbel ligt bij een verhaal over verkrachting met een kaars.
Proost.
(Had ik al eens verteld dat ik in de lift bij de KNAW bijna op Alfred Heineken stapte, sponsor van de Akademie? Graag [nog eens] gedaan.)